Χωρίς καμία αμφιβολία το κινέζικο σαρ-πέι είναι μια από τις πιο αξιοπρόσεκτες ράτσες σκυλιών στον κόσμο.

Η ευφυής προσωπικότητά του, η ασυνήθιστη εμφάνιση, αλλά και η ευκολία με την οποία προσαρμόζεται στις εκάστοτε καταστάσεις είναι μερικοί από τους λόγους που το έχουν κάνει τόσο δημοφιλές.

Έως τη δεκαετία του '70 τα Σαρ Πέι θεωρούνταν σπάνιο είδος, ωστόσο από το 1977 και μετά ο αριθμός τους αυξήθηκε θεαματικά.

Λέγεται ότι η ύπαρξή τους οριοθετείται την εποχή της Δυναστείας του Χαν (206 -220 μ.Χ.), στις νότιες επαρχίες της Κίνας και συγκεκριμένα στο χωριό Ντα-Λετ, κοντά στη θάλασσα της νότιας Κίνας.

Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από τα αγαλματίδια σκύλων που βρέθηκαν σε τάφους αυτής της περιόδου και έμοιαζαν στη συγκεκριμένη φυλή, καθώς και από έργα ζωγραφικής που απεικονίζουν σκύλους με κοντά πόδια, τετράγωνα σώματα, σπειροειδή ουρά και σουφρωμένο κεφάλι, χαρακτηριστικά που μας θυμίζουν πολύ τα Σαρ Πέι που ξέρουμε σήμερα.

Eπιλέχθηκαν για αναπαραγωγή

Τα σκυλιά αποτελούσαν ένα πρακτικό κομμάτι στην ζωή των Κινέζων αγροτών. Εκείνα που δεν ανταποκρίνονταν στα πρότυπα της αρτιμέλειας και της νοημοσύνης χρησιμοποιούνταν κυρίως ως ενδυμασία ή ως τροφή. Ένα αδύναμο σκυλί δεν είχε καμία χρησιμότητα στο κινέζικο σπίτι. Όχι όμως και τα Σαρ Πέι που χάρις την εξυπνάδα, τη δύναμη, την απειλητική τους εμφάνιση και το αρχοντικό τους στυλ επιλέχθηκαν για αναπαραγωγή.

Στην κεντρική Κίνα, όπου η καλλιέργεια και η βοσκή ήταν κυρίαρχες, το Σαρ Πέι ανέπτυξε ένα ένστικτο βοσκής. Τα σκυλιά περιγράφονται εκείνη την εποχή ως μεσαίου μεγέθους, με μεγάλα κόκαλα και αθλητικό ύφος. Τα πόδια τους ήταν κοντύτερα από εκείνα στο νότο και ο όγκος τους ήταν συμπαγέστερος από τους συγγενείς τους στο βορρά.

Τα Σαρ Πέι φρόντιζαν για τα κοπάδια. Αν τους δινόταν η ευκαιρία θα επιτίθονταν στους σκίουρους, τις γάτες και τα μικρά ζώα και θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν και να διευθύνουν τα βοοειδή και τα πρόβατα όποτε χρειαζόταν.

 

Eξόντωση

Mετά την καθιέρωση της Kίνας ως κομμουνιστικού κράτους τα πράγματα χειροτέρεψαν για τη ράτσα. Ένας βαρύς φόρος επιβλήθηκε έτσι ώστε μόνο ο πλούσιος να μπορεί να αντέξει οικονομικά ένα κατοικίδιο.
H αναπαραγωγή σκύλων απαγορεύθηκε εντελώς και το 1950 πια υπήρχαν λίγα δείγματα αυτής της ράτσας. Mάλιστα ο Mάο, θεωρώντας ότι οι σκύλοι αποτελούσαν σύμβολο για την προνομιούχα τάξη διέταξε τη μαζική εξόντωση τους.
Σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, τη λύση έδωσε μια ομάδα ανθρώπων με πρωτεργάτη ένα κτηνοτρόφο, τον κύριο Tσουνγκ, που προσπάθησε και τελικά κατάφερε να διασώσει τα Σαρ Πέι.
Xάρις σ΄αυτήν την ομάδα που αφοσιώθηκε στη διάσωση της φυλής, τα Σαρ Πέι μεταφέρθηκαν στο Xονγκ Kονγκ, όπου χρησιμοποιήθηκε η αιμομικτική διασταύρωση, για να εξασφαλιστεί η σταθερότητα του τύπου. Aπό το Xονγκ Kονγκ τα Σαρ Πέι «ταξίδεψαν» στην Aμερική. O πρώτος σκύλος που έφτασε εκεί ήταν ο Λάκι, που ανήκε στον Xέρμαν Σμιθ και ήταν εκτροφή του κ.Tσουνγκ.

Στην αρχή οι συγκεκριμένοι σκύλοι δεν τράβηξαν το ενδιαφέρον των Aμερικανών. O κ. Matgo Law, βλέποντας τις προσπάθειες των άλλων να πέφτουν στο κενό έκαναν μια τελευταία απόπειρα για τη διάσωσή τους, δημοσιεύοντας το 1973 στο περιοδικό Dogs ένα άρθρο που απήυθυνε έκκληση για «βοήθεια».
Συγκεκριμένα έγραψε - «Who knows? If we can ship some of our dogs to your country they may some day become as popular as the Pekingese or Chow Chow. We can only hope».
Πάνω απο 2.000 Aμερικανοί ανταποκρίθηκαν γιατί είδαν ένα τρόπο να βγάλουν γρήγορα χρήματα. Ο αριθμός αυτός ηταν πολύ μεγάλος και ήταν δυσκολο να βρεθουν τοσα σκυλία. Σιγά σιγά βρεθηκαν οι ανθρωποι που θα έκαναν τα πάντα για να βοηθήσουν στη διάσωση της ράτσας. Αναμεσα σε αυτους ηταν και οι Ernest και Madeline Albright. Tο πρώτο σαρ πέι που ήρθε στο Albright's Ho Kennel ηταν η 3 ετων Down-Homes Mui-Chu τον Αυγουστο του 1973. Αργοτερα σε μικρο χρονικό ηρθε και ο 8 εβδομάδων ο Down-Homes China Souel. Tα δυο αυτα Σαρ Πέι ηταν απο το Matgo Law's kennel στο Hong Kong.
Ο μεγάλος αριθμός εισαγόμενων Σαρ Πέι από διαφορετικές περιοχές της Aσίας και οι συνεχείς αναπαραγωγές που έγιναν είχαν ως αποτέλεσμα να εμφανίζονται σκύλοι με ευρύτατες διαφορές μεταξύ τους και στον τύπο και στη σωματική διάπλαση. Έτσι τα πρώτα χρόνια οι Aμερικανοί εκτροφείς βρίσκονταν σε ένα διαρκή πειραματισμό, προσπαθώντας να διατηρήσουν τα στάνταρ που τους είχε δώσει η εφημερίδα Mάτγκο. Tο αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλα γκάμα από Σαρ Πέι με γενετικά λάθη και διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά της φυλής. Τα πράγματα ωστόσο έφτιαξαν μετά απο διαρκή αγώνα κα συνέπεια στις γραμμές αίματος.

Σκυλιά πάλης ;

Ο σκύλος-μαχητής του Ντα Λετ (επίσης γνωστός ως Τει Λε) φαντάζει ως ο πιθανότερος πρόγονος του Σαρ Πέι. Όπως προδίδει και το όνομά του χρησιμοποιήθηκε περισσότερο στις κυνομαχίες που ήταν ένας ιδιαίτερα διαδεδομένος τρόπος διασκέδασης εκείνη την εποχή.

Τα σαγόνια του ήταν ισχυρά και ως εκ τούτου ικανά να πιάσουν έναν αντίπαλο, ενώ το δέρμα του αποτελούσε ένα ακόμη πλεονέκτημα καθώς δυσκόλευε τον «εχθρό» να το κρατήσει στο στόμα του.

Στην πραγματικότητα, το κινέζικο Σαρ Πέι μπορεί να χρησιμοποιήσει το δέρμα για την υπεράσπισή του, καθώς σκληραίνει την τρίχα ακόμη περισσότερο σε περίπτωση ανάγκης.

Στα πρόωρα σκυλιά πάλης, η ευελιξία του δέρματος ήταν επίσης ιδιαίτερα χρήσιμη κι αυτό γιατί τους παρείχε τη δυνατότητα να γυρίσουν και να συστραφούν έτσι ώστε η λαβή ενός άλλου σκυλιού να μπορεί να σπάσει εύκολα.

Παρόλο που τα Σαρ Πέι δεν ήταν γεννημένα για μαχητές αν εκπαιδεύονταν από μικρή ηλικία μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε αγώνες πάλης.

Ωστόσο στερούνταν δυο ζωτικής σημασίας γνωρίσματα για να μπορέσουν να επιτύχουν ως «παλαιστές»: Αφενός ήταν πάρα πολύ μικρά για να είναι αποτελεσματικά ενάντια στις άλλες πιο μεγαλόσωμες φυλές, αφετέρου η ιδιοσυγκρασία τους δεν ήταν επιθετική στο βαθμό που έπρεπε.

Λέγεται, ότι στα Σαρ Πέι έπρεπε να δοθούν τεχνητά τονωτικά για να αφυπνιστεί το ένστικτο της μάχης. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι τα νάρκωναν ή τους έδιναν κρασί για να μπορέσουν να «παραμερίσουν» την ευγενική τους φύση και να αποκτήσουν πιο επιθετικές τάσεις.

Η καριέρα τους στα ρινγκ έληξε από τη στιγμή που εμφανίστηκαν πολλοί μεγαλύτεροι και δυνατότεροι τύποι σκυλιών. Έτσι τα Σαρ Πέι μετεξελίχθηκαν σε φύλακες των σπιτιών και κυνηγούς μιας και ήταν δυνατά, έξυπνα και αποτελεσματικά στη δίωξη.

 sharpeilovers.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΑΡΧΑΙA ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ
 

Το Presa Canario χαιρετά από τις Κανάριες νήσους, ένα ηφαιστειακό αρχιπέλαγος επτά νησιών και διάφορων νησιών που βρίσκεται από την ακτή της Αφρικής. Για χιλιάδες έτη, τα νησιά κατοικήθηκαν από στους ανθρώπους γνωστούς ως Guanche, η του οποίου προέλευση τυλίγεται στο μυστήριο.

Τα διάφορα ιστορικά έγγραφα δείχνουν ότι ο πολιτισμός Guanche μπορεί να είχε εκπαιδεύσει τα σκυλιά τους για το κυνήγι και για τον πόλεμο. Η ιστορία μας λέει ότι οι Κανάριες νήσοι αντλούν το όνομά τους από τις γραφές του Πλίνιου ο παλαιότερος. Σύμφωνα με τον Πλίνιο στη φυσική ιστορία του, ο βασιλιάς Juba ΙΙ της Μαυριτανίας έστειλε μια αποστολή που εστάλη στα τότε mythical Fortunate Islands στης 60 AD που επέστρεψε ακόμη και με ένα ζευγάρι των σκυλιών για το βασιλιά. Η αποστολή βρήκε σε όλα ένα νησί ειδικότερα, το οποίο είχε μια φυλή των μεγάλων και άγριων σκυλιών και ονόμασε το νησί "canaria" που προήλθε από τη λατινική λέξη για το σκυλί "canis." Κατά τρόπο ενδιαφέροντα, τα νησιά γνωστά σήμερα ως Canary Islands κατοικήθηκε από μια φυλή που κλήθηκε "canarii." Τελικά, όλα τα νησιά ήρθαν να μαθευτούν ως Κανάριες νήσοι, τα νησιά των σκυλιών.

ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ

Για την επόμενη χιλιετία, τα νησιά παρέμειναν σχετικά άθικτα από τον εξωτερικό κόσμο. Το 1402 ο Jean de Bethencourt έστησε πανί στις Κανάριες νήσους, που επιστρέφουν το 1404 για να αρχίσουν την κατάκτηση σοβαρά. Μερικά νησιά έπεσαν γρήγορα στους εισβολείς - Gran Canaria, tenerife και Λα Palma που αντιστάθηκαν σκληρά για σχεδόν έναν αιώνα έως ότου κατακτήθηκαν τελικά το 1495. Ένας κανάριος μύθος λέει πώς οι πολεμιστές Guanche έστειλαν τα άγρια πολεμικά σκυλιά τους κάτω στις παραλίες όπου απαιτείται από αυτά τα σκυλιά να κατάσφαξαν τους επιδρομικούς εισβολείς. Τελικά, το Guanche δεν θα μπορούσε να αντισταθεί τον ανώτερο εξοπλισμό των κατακτητών έτσι οι Guanche ανθρώποι και η γλώσσα τους στρίφθηκε.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ PRESA

Ο ρόλος που τα μυθικά σκυλιά των Κανάριων νήσων διαδραμάτισαν στην ανάπτυξη του Presa Canario είναι κατά ένα μεγάλο μέρος άγνωστος. Εντούτοις, ο ρόλος μιας γηγενούς φυλής στη σύνθεση του Presa Canario είναι σαφής. Perro de Bardino Majorero, ένα προϊστορικό σκυλί που θεωρείται σκυλί βοσκής δημιουργήθεικε στο Fuerteventura και διασκορπίστηκε καλά σε όλο το αρχιπέλαγος.

Σύμφωνα με την ιστορία της φυλής, το "Majorero" (στο παρελθόν θεωρείτο οτι ήταν εκλείψας) παρέχει το "verdino" (πρασινωπός-βαμμένος), αγροτικό παλτό, έκφραση, θάρρος, αξιοπρόσεκτο σύνολο δοντιών, και διάθεση για "την ταυρομαχία" με τα βοοειδή. Επίσης θεωρείται ότι και οι διάφορες ισπανικά φυλές μπορεί να είχαν συμβάλει στην ανάπτυξη του Presa Canario. Perro de Ganado Majorero ήταν ένα ιβηρικό σκυλί βοοειδών που θεωρείται ότι είναι σχεδόν βεβαίο ένα συστατικό στη φυλή. Επίσης σημαντικοί ήταν οι διάφοροι τύποι Presa Espaρol και Alano Espaρol (το alano αναφέρεται πραγματικά στα ισπανικά Bulldog και όχι τη σύγχρονη φυλή) που χρησιμοποιήθηκαν επίσης στην κατάκτηση της Αμερικής. ( Ιδιαίτερα ενδιαφέρων εδώ είναι η προέλευση του Alano. 

Το 1556 ο Philip ΙΙ της Ισπανίας εισήγαγε τους μεγάλους αριθμούς του "English Alaunt" - τα παλαιά bulldog της Αγγλίας). Ο μιγάς ή η μικτή φυλή που δημιουργήθηκε από το συνδυασμό των ισπανικών φυλών χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους χασάπηδες και τους αγρότες ως σκυλιά εκμετάλλευσης, catchdogs, και φύλακες για τα βοοειδή και το ζωικό κεφάλαιο. Τα ιστορικά έγγραφα απαριθμούν το Bardino Majorero ως συνυπάρχοντας χωριστή φυλή μέχρι το 18ο αιώνα.
 

Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, οι αγγλικοί έμποροι ήρθαν στις Κανάριες νήσους ως προσωρινοί και μόνιμοι κάτοικοι, που φέρνουν μαζί τους τα σκυλιά τους, σκυλιά εργασίας και μονομάχους , ειδικότερα το Mastiff της Αγγλίας και το Bulldog. Εξίσου σημαντικό είναι ότι, οι Άγγλοι έφεραν μαζί τους τις δικές τους παραδόσεις πάλης με τις οποίες οι φυλές τους και τα σκυλιά των νησιών αναμίχθηκαν αναπόφευκτα και αναπαρήχθησαν τελικά, για να παραγάγουν τον τελευταίο μαχητή.
 

Perro de Presa Canario σημαίνει κυριολεκτικά το κανάριο σκυλί του θηράματος. Η  λέξη presa  μπορεί επίσης να μεταφραστεί για να σημάνει τη σύλληψη ή να κρατήσει και σημαίνει επίσης το πραγματικό πιάσιμο του σκυλιού. Το Presa Canario μπορεί ακόμη και να μεταφραστεί αόριστα για να σημάνει το κανάριο μπουλντόγκ. Στο χρόνο, το σκυλί αναπαρήχθη απλώς για τη λειτουργία και όχι για τον τύπο. Για αυτά τα εργαζόμενα σκυλιά, και ως πολεμιστές και ως κυνηγοί και ως φύλακες, φυσικές δύναμης με συνδυασμό δύναμης καρδιάς, κίνησης, παράγουν τα μυϊκά σκυλιά με τα μεγάλα κεφάλια και τα ισχυρά σαγόνια. Κανένας φαινότυπος δεν υπήρξε, αλλά τα παραδοσιακά χρώματα προκύπτουν τελικά ως fawn, brindle και ο Μαύρο, πολλοί με άσπρα σημάδια.
 

Στη δεκαετία του '40 η πάλη σκυλιών απαγορεύθηκε και ενώ οι μυστικές πάλες συνεχίζονται εκείνο τον καιρό, ο Perro de Presa Canario μειώθηκε πολύ στους αριθμούς. Στάλθηκε στα αγροκτήματα και τις βουνοπλαγιές σαν φύλακας ζωντανών που ήταν σαφώς λιγότερο διαδεδομένο από αυτό που ήταν κατά τη διάρκεια των πρόσφατων μέσων ηλικιών.

ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ - H ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΦΥΛΗΣ

Η αναδημιουργία της φυλής άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του '70 από τα διάφορα aficionados που επιδίωξαν να συντηρήσουν την κληρονομιά του Presa Canario. Καθ' όλη τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, οι κτηνοτρόφοι άρχισαν γιατί τι θεώρησαν ότι ήταν  τα παραδοσιακότερα παραδείγματα στην ιδιοσυγκρασία, το θάρρος, το ένστικτο φρουράς, και την πτυχή. Διάφορες φυλές χρησιμοποιήθηκαν στην αναδημιουργία από διάφορους κτηνοτρόφους για τους διάφορους στόχους. Αυτές οι φυλές μπορεί να είχαν περιλάβει το Bullterrier, αμερικανικό Pitbull terrier, ο Great Dane, το Neapolitan Mastiff, το Fila Brasileiro, American Bulldog, το English Bulldog, το Bullmastiff, το Spanish Mastiff, το Doberman, το Dogue de Bordeaux, το Spanish Alano και το Perro de Ganado Majorero. Σαφώς, η λίμνη γονιδίων για το σύγχρονο Presa Canario είναι αρκετά εκτενής και μπορεί ακόμα να παραγάγει τα άτυπα δείγματα αυτής της δημιουργημένης φυλής.
 

Το 1982 μια ομάδα κτηνοτρόφων διαμόρφωσε το CEPRC (Club Espaρol del Presa Canario) tenerife που αναγνωρίστηκε το επόμενο έτος από το RSCE (Real Sociedad de Espaρa) στην Ισπανία για να προάγει τα ιδανικά αναπαραγωγής τους. Αυτή η ομάδα κτηνοτρόφων συνέχισε και τη φυλή Presa Canario μέσω σήμερα. Διάφορα σκυλιά εξήχθησαν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2001, το όνομα και τα πρότυπα Presa Canario τροποποιήθηκαν για να κερδίσουν την είσοδο στο FCI (Fιdιrattion Cynologique Internationale). Ο Μαύρος αποκλείστηκε ως παραδοσιακό χρώμα παλτών και το Presa Canario απομακρύνθηκε από την κληρονομιά του ως σκύλος εργασίας και πάλης με την αλλαγή του ονόματος φυλής "σε Dogo Canario" ή το κανάριο σκυλί.
 

Σύμφωνα με μερικούς από τους πιό σεβαστούς κτηνοτρόφους και τους δικαστές Presa Canario, η φυλή Presa Canario στην Ισπανία έχει υποβληθεί σε μια τεράστια εξέλιξη από την αρχή των ημερών της αναδημιουργίας και είναι αληθινά μια σύγχρονη φυλή.

ΤΙ ΝΑ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ  ΑΠΟ ΤΟ PERRO DE PRESA ΣΑΣ
 

Η φυλή Presa Canario είναι γνωστή για τη μεγάλη πίστη της στην ανθρώπινη οικογένεια, τη φυσική δυσπιστία ξένων, το αυστηρό βλέμμα, και την αριστοκρατία της στην ιδιοσυγκρασία. Το Presa δεν είναι ποτέ γνωστό για να απομακρύνεται και είναι ανώτερος φύλακας.

Katoikidia.com

Διαβάστε περισσότερα

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Γερμανία.

ΙΣΤΟΡΙΑ: Υπάρχει σε απεικονίσεις του 17ου αι. και είναι γνωστό ότι εκτρεφόταν στην βασιλική αυλή της Βαϊμάρης το τέλος του 18ου αι. Θεωρείται ότι είναι η πιο παλία κυνηγετική ράτσα της Γερμανίας όμως Άγγλοι και Γάλλοι υποστηρίζουν ότι έχει καταγωγή και από δικές τους ράτσες. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε για μεγαλόσωμα θηράματα και στη συνέχεια για φτερωτά. Λόγω της εμφάνισής του θεωρήθηκε πολύτιμο σκυλί και δεν επιτρεπόταν να το αποκτήσει ο οποιοσδήποτε. Σήμερα όμως είναι πολύ γνωστό σκυλί που χρησιμοποιείται στο κυνήγι, για συντροφιά, στην αστυνομία κ.α. Εξαίτιάς του χρώματός του λέγεται και “γκρίζο φάντασμα”.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Είναι ένα όμορφο, κομψό σκυλί που δεν περνά απαρατήρητο. Το ύψος του κυμαίνεται από 57 μέχρι 70 εκ. και το βάρος του από 32 μέχρι 40 κιλά (το θηλυκό είναι μικρότερο από το αρσενικό). Έχει μακρύ και σχετικά φαρδύ κεφάλι με δυνατή μουσούδα. Τα στρογγυλά μάτια είναι λίγο λοξά, και όταν είναι κουτάβι είναι γαλάζια ενώ στη συνέχεια αποκτούν σκούρο ή ανοιχτό κεχριμπαρένιο χρώμα. Τα τοποθετημένα ψηλά αυτιά είναι φαρδιά και μακριά. Η ουρά είναι συνήθως κομμένη και ξεκινά αρκετά χαμηλά. Ως προς το τρίχωμα χωρίζεται σε κοντότριχο, που είναι και το πιο διαδεδομένο, σε μακρύτριχο και σε σκληρότριχο. Το κοντότριχο τρίχωμα είναι πολύ κοντό, λείο και κολλημένο στο σώμα, με σχεδόν ανύπαρκτο υπόστρωμα Το μακρύτριχο τρίχωμα είναι απαλό και μακρύ (μέχρι 5 εκ.), λείο ή κυματιστό και μπορεί να έχει υπόστρωμα. Το χρώμα είναι το γκρι σε όλες τις αποχρώσεις αλλά συνήθως έχει ένα πολύ ιδιαίτερο γκρι-ασημί που εμφανίζεται σπάνια σε άλλες ράτσες, επίσης μπορεί να φέρει στο στήθος λευκές κηλίδες.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ: Είναι έξυπνο, πιστό, φιλικό, τρυφερό, γεμάτο ενέργεια σκυλί που εκπαιδεύται εύκολα. Δένεται πολύ με την οικογένεια και γίνεται μέλος της. Είναι επιφυλακτικό με τους ξένους και προστατευτικό αν αισθανθεί ότι απειλείται η οικογένεια ή το σπίτι.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΣΚΥΛΟΥ ΒΑΪΜΑΡΗΣ: Είναι σκυλί που κοιμάται έξω από το σπίτι αλλά δεν μπορεί να ζήσει μόνο του και αποζητά την ανθρώπινη συντροφιά. Αν δεν υπάρχει εξαρχής μωρό στο σπίτι χρειάζεται εκπαίδευση. Λόγω της κυνηγετικής του φύσης η συγκατοίκηση με άλλα ζώα είναι δύσκολη. Επειδή είναι γεμάτο ενέργεια σκυλί έχει ανάγκη αρκετής καθημερινής σωματικής και πνευματικής άσκησης. Έχει την τάση να είναι κυρίαρχο σκυλί γι' αυτό πρέπει να εκπαιδευτεί και να γνωρίζει ποιος είναι το “αφεντικό”.

petz-weimaraner.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα

Γ. Ελληνικός Ιχνηλάτης

Πρόκειται για την μοναδική ελληνική φυλή που έχει αναγνωρισθεί επίσημα από την “Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία” (F.C.I.), με διεθνή ονομασία : Hellinikos Ichnilatis – Νο 214, ομάδα 6. Γέννημα θρέμμα των ελληνικών εδαφών, είναι πλήρως ταυτισμένο και όχι απλώς προσαρμοσμένο με τις εδαφο-κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής του. Για αυτό και θεωρείται ως το καταλληλότερο λαγόσκυλο για τα ελληνικά εδάφη και προπάντων τα βουνά.

Από τις αρχαιότερες φυλές της Ευρώπης, έλκει την καταγωγή του από τους αρχαίους Λακωνικούς Ιχνηλάτες (Λάκαιναι κύνες) της εποχής που ο Ξενοφών έγραψε τον «Κυνηγετικό». Διακρίνονταν κατά τον Αριστοτέλη για τους μακρούς μυκτήρες τους και για την οξεία όσφρησή τους.

Ο αρχαίος αυτός σκύλος έχει απόλυτα τον τύπο του ελαφρού και εύκαμπτου σημερινού λαγωνικού (Canis familiaris grajus), με το μακρύ λιγνό σώμα, το κοντό τρίχωμα, το στενό κεφάλι με το μακρύ και λεπτό ρύγχος και τα λεπτά και επιμήκη σκέλη.

Ο αρχαιολόγος Σπύρος Μαρινάτος περιγράφει το αρχαίο πρότυπο ως εξής : “Η ταχύτης, η επιμονή και η αντοχή των κυνών αυτών ήτο παροιμιώδης. Η λεπτότης της οσφρήσεως ήτο τόσον μεγάλη ώστε το θήραμα παρηκολουθείτο δια μέσου των πυκνότατων λογχμών χωρίς ποτέ να χάνει ο κύων τα ίχνη του. Πλήθος αρχαίων συγγραφέων αφιερούσι λόγους θαυμασμού προς το ζώον τούτο”.

Ζωγραφική αναπαράστασις λακωνικών ιχνηλατών από αποσπασματική τοιχογραφία της Τίρυνθος (Peter Connoly)

Γλυπτό που αναπαριστά Δρόμωνες Γκρεϋχάουντ (Greyhound). Λέγεται από τους ειδικούς ότι το όνομά τους προέρχεται από την λέξη Greek (Ελληνικός). Η φυλή αυτή έχει πιστή ομοιότητα με κύνες που απεικονίζονται σε αρχαία ελληνικά αγγεία και γλυπτά

Φτάνοντας στην Γαλλία με τον αποικισμό, άφησε επιγόνους στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Στην Κελτική, την Ιβηρική, την προβαυαρική Γερμανία και σε ολόκληρη την Χερσόνησο του Αίμου. Υπέστη μεγάλες απώλειες κατά την περίοδο της Τουρανομογγολικής Κατοχής, αλλά παρέμεινα βασικά αμιγής ως κυρίαρχος – αρχέγονος τύπος… Ο Ελληνικός Ιχνηλάτης είναι εργατικός, πεισματάρικος, ανεξάρτητος σκληροτράχηλος, εύστροφος και γενναίος χαρακτήρας, με στοιχεία πρωτόγονου αγροτικού σκύλου και αγαπά ιδιαίτερα τους οικείους του. Το δε χρώμα του είναι μαύρο – πυρόξανθο. Για την προστασία του έχει ιδρυθεί ο “Όμιλος Φίλων Ελληνικού Ιχνηλάτη” που εδρεύει στο Ηράκλειον της Αττικής, όπου και αναπαράγεται.

Λακωνικός κύνας με περιλαίμιο σε ελληνικό ερυθρόμορφο αγγείο του 5ου αι. π.Χ. Βερολίνο, Αρχαιολογικό Μουσείο

Ελληνικός Ιχνηλάτης σε έκθεση του Κυνολογικού Ομίλου Ελλάδος. Ο σύγχρονος “Λαγωνικός” οφείλει το όνομά του σε παραφθορά του αρχαίου “Λακωνικός”

Άλλη μία νέα “φουρνιά” των Ελληνικών Ιχνηλατών έτοιμη..!

 Δ. Ελληνικόν Κατοικίδιον (Αλωπεκίδα)


Σε μικρούς αριθμούς επιβιώνει ένας μικρόσωμος σκύλος σε αρκετά μέρη της Ελλάδος. Ίσως λόγω του μικρού μεγέθους του που δεν ενεθάρρυνε την επιμειξία του, να έμεινε καθαρόαιμος σε κάποιον βαθμό. Είναι κοντοπόδαρος, με μυτερή “αλεπουδίσια” μουσούδα.


Ο μύθος θέλει τον Κάστορα (τον ένα από τους δύο Διόσκουρους) να διασταύρωσε λακωνικούς κύνες με αλεπού, δημιουργώντας έτσι τις αλωπεκίδες, αν και ο Ξενοφώντας θεωρεί ότι ο τύπος αυτός (κυναλώπηξ) ανταποκρίνεται σε νοθογενείς ποικιλίες…


Ζωντανός μύθος, χαρακτηρίζεται από ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, φιλικό χαρακτήρα και μεγάλες δυνατότητες εκπαιδεύσεως. Κατά την αρχαιότητα ήταν καλός σύντροφος και άριστος ποντικοκυνηγός..!


Ε. Λαγωνικό της Ρόδου


Σε κατάλογο διεθνούς κυνολογικής έκθεσης της Ιταλίας το 1965, υπήρχε η καταχώριση “Lagonikos tis Rodou”. Πρόκειται για μια ακόμη φυλή ελληνικών σκύλων που εξακολουθεί να επιβιώνει στο νησί…


Διάσημοι κύνες της αρχαιότητος :
Αίθων του Ακταίωνος (ο οποίος είχε 50 σκύλους).
Αιών του Ακταίωνος.
Άλκη του Ακταίωνος.
Αμάρινθος του Ακταίωνος.
Άργος 1) του Οδυσσέως, 2) του Ακταίωνος.
Αργώ του Ακταίωνος.
Αρκάς του Ακταίωνος.
Άρκενα του Ακταίωνος.
Αύρα της ηρωΐδος Αταλάντης.
Βαλίος του Ακταίωνος.
Βαρής του Ακταίωνος.
Γαργήττιος του Γηρυόνη (αδελφός του ηπειρωτικού Κέρβερου).
Κέρβερος ο φύλακας του Άδη.
Λάκαινα (την αναφέρει ο Σοφοκλής).
Λάμπων του Μήδα.
Λυγκεύς του Ακταίωνος.
Μαίρα (= λαμπρή, λαμπερή) του βασιλέως Ικάριου Β’.
Όρθρος του Γηρυόνη.
Σπάρτος του Ακταίωνος.
Ακόμη «ένδοξοι κύνες», όπως τους αποκαλεί ο Πολυδεύκης, ήταν αυτοί του βασιλιά Πύρρου.

Μία γλυκύτατη ελληνική “αλεπουδίτσα”..!

Ερυθρόμορφος αρύβαλλος πρωτότυπου σχήματος, συγκερασμού αρύβαλλου (λόγω του στομίου και της λαβής) και αλαβάστρου “τύπου Κολόμβου” (από το σχήμα του κυρίου σώματος).

Στην κύρια πλευρά απεικονίζεται σκηνή παλαίστρας με δύο έφηβους που αθλούνται στο αγώνισμα της πάλης. Σε μία εξίσου πρωτότυπη στάση απεικονίζεται “μελιταίον κυνάριον”, μικρόσωμο μαλτέζικο σκυλί. Το κεφάλι του είναι υψωμένο και συνεστραμμένο, ώστε να φαίνεται ο λαιμός και το ρύγχος του. Το πίσω πόδι του είναι ανασηκωμένο σε μία στάση που σαφώς δηλώνει ότι ξύνει το σώμα του..! Προέρχεται από τις ανασκαφές σε κιβωτιόσχημο τάφο (1099) εφήβου στο νεκροταφείο του Κεραμεικού. Πρώιμος 5ος αι. π.Χ.

fourakis-kea.com

Διαβάστε περισσότερα

Β. Κρητικός Ιχνηλάτης

Μέσω των σημερινών φυλών λαγωνικών της χερσονήσου του Αίμου, επιβίωσε και ο “Κρητικός Ιχνηλάτης”, επιβίωση του οποίου μπορεί να θεωρηθεί το ισπανικό “ποδένγκο ιμπιζένκο” των Βαλεαρίδων Νήσων και το σικελικό τσιρνέκο (ο κύων της Κυρήνης κατά τον Αριστοτέλη). Αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως σκύλος “γενικών καθηκόντων” αφού ήταν φύλακας του σπιτιού, της περιουσίας και των οικείων του, εξαιρετικός φίλος που αγαπάει την οικογενειακή ζωή και τα παιδιά, συνοδός και προστάτης κοπαδιών αλλά και αυτάρκης κυνηγός. Χαρακτηριστική η μνεία του Ξενοφώντος (“Κυνηγετικός” : 10,1) : “Πρὸς δὲ τὸν ὗν τὸν ἄγριον κεκτῆσθαι κύνας Ἰνδικάς͵ Κρητικάς͵ Λοκρίδας͵ Λακαίνας͵ ἄρκυς͵ ἀκόντια͵ προβόλια͵ ποδοστράβας”. Πρόκειται για φυλή που έμεινε αμιγής στην Κρήτη εδώ και 4.000 χρόνια τουλάχιστον…

Κρητικός Ιχνηλάτης

Παράστασις Κρητικού Ιχνηλάτη επί αθηναϊκής “πυξίδος” των κλασσικών χρόνων. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Λεπτομέρεια από την προηγούμενη φωτογραφία

Αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως σκύλος “γενικών καθηκόντων” αφού ήταν φύλακας του σπιτιού, της περιουσίας και των οικείων του, εξαιρετικός φίλος που αγαπάει την οικογενειακή ζωή και τα παιδιά, συνοδός και προστάτης κοπαδιών αλλά και αυτάρκης κυνηγός. Πριν από τα όπλα, τα δίχτυα και τα γεράκια, μπορούσε να εντοπίζει, να ακολουθεί, να ξεφωλιάζει, να συλλαμβάνει και να παραδίδει ακέραιη και ανέπαφη την λεία του στον ιδιοκτήτη του..! Αν και οι βοσκοί συντήρησαν για τουλάχιστον 4.000 χρόνια τον κρητικό σκύλο, λίγο έλειψε να τον εξολοθρεύσουν μέσα σε λίγα χρόνια… Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε με τις μαζικές εισαγωγές σκύλων στην Κρήτη. Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους ψηλόσωμους επιβλητικούς ξενόφερτους σκύλους, λησμόνησαν τον ακούραστο ντόπιο σύντροφό τους… Τί κι αν ο κρητικός σκύλος ήταν απόλυτα προσαρμοσμένος στο περιβάλλον, υπάκουος, λιτοδίαιτος και ανθεκτικός. Τί και αν ήταν δίπλα τους τα μαύρα χρόνια των διωγμών και των κατακτητών. Τί και αν ήταν ιδανικός στο κυνήγι. Τί και αν οι μεγαλόσωμοι και μακρύτριχοι ευρωπαϊκοί σκύλοι δεν μπορούσαν να υποφέρουν τα κακοτράχαλα βουνά και τις υψηλές θερμοκρασίες… Μέσα σε λίγα χρόνια η Κρήτη βρέθηκε να φιλοξενεί όλες τις ράτσες του κόσμου, αλλά έχασε την δική της…

Νεογέννητοι κρητικοί ιχνηλάτες (σκύμνοι) επί τω έργω..!

Κρητικός Ιχνηλάτης διαγωνιζόμενος σε Κυνολογική Έκθεση

Τον Κρητικό Ιχνηλάτη, πανομοιότυπο με τον αρχαίο πρόγονό του, τον συναντάμε στην Κρήτη αλλά σπανίζει εκτός νήσου

Ο καθηγητής αρχαιολογίας Σπύρος Μαρινάτος αναφέρει για τον Κρητικό Ιχνηλάτη : “Παραπλεύρως των Λακωνικών, εφημίζοντο ως ισάξιοι αι κύνες της Κρήτης και μάλιστα τα θήλεα. Η ταχύτης του κυνός τούτου ήτο τόσο μεγάλη ώστε να ηδύνατο να τρέξει ευκόλως παραπλεύρως των ίππων. Δια τούτο μάλιστα ονομάζετο “πάριππος” υπό του Πολυδεύκους. Επίσης εκαλείτο “διάπονος” διότι είχεν ακαταμάχητον αντοχήν εις το κοπιώδες κυνήγιον και την αναρρίχηση επί αποτόμων δασωδών κυνηγότοπων”. Δίκαια οι μορφολογικές ιδιαιτερότητες του κρητικού ιχνηλάτη τον χαρακτηρίζουν ως την – ιστορικά αποδεδειγμένη – αρχαιότερη κυνηγετική φυλή της Ευρώπης, ως τον προγεννήτορα των ευρωπαϊκών ιχνηλατών. Έχει στοιχεία ομοιότητος και με το Αφρικανικό Μπασέντζι, όπως όρθια αυτιά, κουλουριασμένη ουρά, χρώμα ισαβέλιο (αποχρώσεις), μικρά σχετικώς αναστήματα και τα έντονα χαρακτηριστικά του λαγωνικού σκύλου. Υπάρχουν πολύ λίγα άτομα της φυλής αυτής στους Νομούς Λασιθίου και Σητείας. Μελετάται δε για την ανάδειξή της. Ο κρητικός ιχνηλάτης είναι αφοσιωμένος, στοργικός, τρυφερός, διακριτικός, σιωπηλός, ευγενικός, ήπιος, φιλικός, εύπλαστος, αλλά και πολύ δραστήριος και ακατάβλητος χαρακτήρας. Διαθέτει εξαιρετική ευφυΐα, είναι βαθιά συναισθηματικό και αγαπάει τους οικείους του, ενώ είναι ανεκτικό απέναντι στους ξένους. Υπερασπίζεται την οριοθετημένη περιοχή του με οξύ ένστικτο και ανυποχώρητη αγωνιστικότητα. Η εμφάνισή του είναι λεπτή, αριστοκρατική, με αυτιά όρθια που εξέχουν στο πλάι και τρίχωμα πυκνό και κοντό. Το χρώμα του ποικίλλει από το μαύρο ως το ωχρό μελί και το ραβδωτό. Με την διάσωσή του πρωτοασχολήθηκε ο καθηγητής Σπύρος Μαρινάτος, ο οποίος είχε προτείνει ήδη από το 1933 την ίδρυση σωματείου για την προστασία και ανάπτυξη της αρχαιότατης αυτής φυλής. Το 1990 δημιουργήθηκε ο Παγκρήτιος Σύνδεσμος Προστασίας και Διάσωσης της Ιθαγενούς Πανίδας (ΠΑΣΥΠΔΙΠ). Στην συνέχεια συστάθηκαν δύο σύλλογοι για την προστασία του κρητικού κύνα και του κρητικού αλόγου, αντίστοιχα. Με την ένωσή τους, δημιουργήθηκε ο “Όμιλος Φίλων Κρητικού Ιχνηλάτη” που εδρεύει στο Ηράκλειον της Κρήτης.

Μέσα από το παιχνίδι, οι κρητικοί ιχνηλάτες μαθαίνουν να ακονίζουν και το κυνηγετικόν τους ένστικτον

Αφρικανικό Μπασέντζι (Basenji)

Πυξίδα από πράσινο στεατίτη λίθο της Προ-ανακτορικής Περιόδου, από το “φαράγγι των νεκρών” στην Ζάκρο. Το χερούλι του καπακιού έχει χαραχθεί στο σχήμα κρητικού ιχνηλάτη. Πρόκειται για ένα από τα δύο σχεδόν ίδια καπάκια που έχουν βρεθεί στην Κρήτη. Το άλλο προέρχεται από τον Μόχλο και θεωρείται ότι προέρχεται από τον ίδιο καλλιτέχνη. Εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου (π. 2.400 π.Χ.)

Λόγοι επιβίωσης της φυλής του κρητικού ιχνηλάτη Οι λόγοι που συνέτειναν στην επιβίωση της ντόπιας αυτής φυλής κυνών είναι οι παρακάτω : 1. Η νησιώτικη απομόνωση, η οποία τον κράτησε μακρυά από τον υβριδισμό με άλλες φυλές, ειδικά ποιμενικών και σκυλιών φύλαξης τα οποία εισήχθησαν στην Κρήτη μετά το 1940. 2. Η συνήθεια των Κρητικών να μην μιλούνε για τα “μυστικά της δουλειάς”· ακόμα και όταν θέλουν να επαινέσουν κάτι, το δυσφημίζουν για να μην το ματιάσουν. Με τον τρόπο αυτόν η κρητικός ιχνηλάτης έμεινε σχεδόν άγνωστος και χωρίς ενδιαφέρον για τους μη Κρητικούς, ακόμη και για τους ντόπιους που ζούσαν στις μεγάλες πόλεις. 3. Η ικανότητά του στο κυνήγι αλλά και στην φύλαξη τον έκαναν αχώριστο σύντροφο των κτηνοτρόφων αλλά και των λοιπών ορεσίβιων αγροτών και κυνηγών. Τον χρησιμοποιούσαν, λοιπόν, για να τρέφονται με θηράματα, τα οποία μπορούσε εύκολα να ανακαλύψει στα δύσβατα κρητικά βουνά, αλλά και να ειδοποιεί σε περίπτωση παρουσίας εμφάνισης ανεπιθύμητων επισκεπτών ή κλεπτών, ειδικά την περίοδο της κρητικής ιστορίας που η ζωοκλοπή ήταν τρόπος ζωής για κάποιους ντόπιους. 4. Εξαιτίας της εξαιρετικής του κυνηγετικής δεινότητος, προπάντων οι κτηνοτρόφοι αλλά και οι κυνηγοί ιδιοκτήτες, δεν τον ζευγάρωναν εύκολα με άλλες φυλές παρά μόνο με παρόμοια σκυλιά και μάλιστα μόνο από “καλά αίματα”. Χαρακτηριστική είναι και η κρητική παροιμία : «ο άντρας να ‘ν’ από γενιά κ’ η σκύλα ‘πο μιτάτο». 5. Φυλή με μικρές διατροφικές ανάγκες, δεν ήταν μεγάλο βάρος στον ιδιοκτήτη του, ιδιαίτερα σε δύσκολες περιόδους. Μπορεί και τρέφεται με χόρτα, άγρια φρούτα, ακρίδες, νεκρά ζώα αλλά και σαύρες. Είναι ένας λόγος που δικαιολογεί την συνήθεια των ιδιοκτητών να μην δίνουν (λαθεμένα βεβαίως) και πολλή σημασία στα σκυλιά τους. 6. Τελευταίος (και υποκειμενικός !) λόγος είναι η προσωπική σχέση των Κρητικών με τα σκληροτράχηλα αλλά και περήφανα σκυλιά τους, αφού μεγάλωσαν γενιές επί γενεών με συντροφιά σκυλιά όλο λεβεντιά και χάρη.

Βοσκοί με το κοπάδι τους και τους τετράποδους φύλακές του

Ο κρητικός ιχνηλάτης στο φυσικό του περιβάλλον…

… και σε παραλλαγή εδάφους

 Συνεχίζεται....

Διαβάστε περισσότερα

Οι πιο γνωστές σύγχρονες ελληνικές φυλές…

Α) Ελληνικός Ποιμενικός

Β) Κρητικός Ιχνηλάτης

Γ) Ελληνικός Ιχνηλάτης

Δ) Ελληνικόν Κατοικίδιον (Αλωπεκίδα)

Ε) Λαγωνικό της Ρόδου

Α. Ελληνικός Ποιμενικός

Πρόκειται για την πιο διάσημη ελληνική φυλή… Ακολουθώντας την κατάταξη των σκύλων με βάση τον τόπο καταγωγής και την χρησιμότητά τους, που συνήθιζαν οι αρχαίοι συγγραφείς, εντοπίζεται στην κατηγορία “Ηπειρωτικός Ποιμενικός”. Ο Νίκανδρος μας πληροφορεί ότι οι Ηπειρωτικοί σκύλοι είναι πολύ δυνατοί και μεγαλόσωμοι, φτιαγμένο από τον θεό της φωτιάς Ήφαιστο. Ο Οππιανός ο Απαμεύς δίνει μια κάπως μυθοποιημένη περιγραφή : επιτίθεται στους ταύρους και στον αγριόχοιρο και είναι ατρόμητος ακόμα και μπροστά στον λέοντα.

Το μέγεθός του είναι μεγάλο, το ρύγχος του επίπεδο και τα βαριά του βλέφαρα σκιάζουν τα αστραφτερά μάτια προσδίδοντάς του τρομερή όψη. Η ράχη του είναι πλατιά και το σώμα του καλυμμένο με παχύ τρίχωμα.

Ο Πλάτων αναφέρεται στην μεγάλη εκτίμηση που έχαιρε ο Ηπειρωτικός Ποιμενικός μεταξύ των Ελλήνων, ενώ τον χρησιμοποιούσαν για φύλακα κοπαδιών ήδη από το 800 π.Χ. (τα λεγόμενα Ομηρικά Χρόνια). Ο δε Φειδίας χρησιμοποίησε σκύλο της Ηπείρου ως μοντέλο για να φιλοτεχνήσει άγαλμα σκύλου.

Μέσα από την φυλή του Ελληνικού Ποιμενικού επιβίωσε, με το πέρασμα του χρόνου, ο Ελληνικός Μολοττικός κύων (μολοσσός), ως αναπόσπαστο τμήμα της κτηνοτροφικής δραστηριότητας στην κεντρική και στην βόρεια Ελλάδα.

Το όνομά του προέρχεται από το συνθετικό “μόλο”-, δηλωτικού του μεγάλου και ανικήτου και το –“σος”, δηλωτικό της εντοπιότητας του είδους.

Οι μολοττίδες χρησιμοποιήθηκαν και σε πολεμικές επιχειρήσεις από τον Αλέξανδρο Γ’ τον Μέγιστο των Ελλήνων : οργανωμένοι σε ομάδες κατά του περσικού ιππικού, αλλά και κατά των ελεφάντων του Πώρου, αφηνιάζοντάς τους και προκαλώντας το χάος στις εχθρικές γραμμές..!

Αναπαράστασις του Ηπειρωτικού Ποιμενικού από επιτύμβιο άγαλμα του 4ου αι. π.Χ. (περ. 370 - 360 π.Χ.). Κατασκευασμένο από πεντελικό μάρμαρο, βρέθηκε στον Πειραιά το 1925. Εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών (αρ. ευρ. 3574)

Αργυρόν τριώβολον των Μολοσσών με απεικόνιση του μολοττικού κυνός. (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνον)

Νεαρός ποιμενικός έτοιμος για δράση..!

Μετά την νίκη του επί των Μακεδόνων στις 22 Ιουνίου του 168 π.Χ., ο Ρωμαίος ύπατος Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος μετέφερε μολοττίδες στην Ρώμη. Αυτοί αναπαράχθηκαν δημιουργώντας δύο κατηγορίες σκύλων : φύλακες κοπαδιών με σημαντικότερους απόγονούς τους τα “Ροτβάιλλερ” και σκυλιά που χρησιμοποιήθηκαν σε πολέμους και σε θεάματα, όπως εναντίων θηρίων και μονομάχων. Το γλυκύτατο κουταβάκι των 40 ημερών της πρώτης συνημμένης φωτογραφίας, σύντομα θα είναι έτοιμο να αναλάβει δράση (δεύτερη συνημμένη φωτογραφία)… Είναι το σκυλί που θα υπερασπιστεί τον χώρο του απέναντι σε λύκους, σε αρκούδες και σε αποφασισμένους εισβολείς διαθέτοντας ταυτόχρονα τρομερό αυτοέλεγχο, προσόν που τον κάνει εξαίσιο φύλακα και σύντροφο του ανθρώπου. Μέσω του Ελληνικού Ποιμενικού, διεσώθησαν δύο τουλάχιστον μορφές του είδους, που περιγράφονται από τον Οπιανό τον Απαμέα : ο “ακολουθών τοις προβάτοις” και ο “θηρευτικός μολοττικός”. Ο “ακολουθών τοις προβάτοις” είναι μακρύτερος, πολύ γεροδεμένος, με μεγάλο βάθος θώρακα, χοντρά πόδια σε σημείο που να φαίνονται κοντά χωρίς να είναι, με μέτριο και φαρδύ λαιμό, πολύ μεγάλο κεφάλι και μέτρια και φαρδιά σαγόνια με μεγάλο βάθος, που καταλήγουν σε τετραγωνισμένο “κόψιμο”. Έχει κρεμαστά βλέφαρα, κρεμαστά επάνω χείλη, διπλή τραχηλιά κάτω από τον λαιμό και μεγάλο σχετικά κρανιακό θόλο.

Πριν…

…και μετά..!

Ο “θηρευτικός μολοττικός” ήταν ψηλότερος και ελαφρύτερος, με πιο ρηχό στήθος και πιο μακρυά πόδια. Μπορούσε να αναπτύσσει μεγάλη ταχύτητα και να αλλάζει πορεία κατά την διάρκεια της κίνησής τους. Προσόν του ήταν να συλλαμβάνει θηράματα υποδεέστερα του ιδίου, από λαγό μέχρι αγριόχοιρο και όχι να παλεύει. Στην αρχαιότητα εφυλάσσετο στις αυλές των ευγενών και των βασιλέων. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει και η ετυμολόγησις της λέξεως κυνηγός = ο άγων τους κύνες. Χαρακτηριστική αναπαράσταση μολοσσών υπάρχει στη σκηνή της Τιτανομαχίας στον αναστηλωμένο Βωμό του Διός στο “Μουσείο της Περγάμου” στο Βερολίνο. Η Εκάτη, στα δεξιά του Γίγαντα Ώτου, μαχόμενη με τον διφυή Κλυτίον δέχεται τις δαγκωματιές των ερπετικών κάτω άκρων του επί του όπλου της, ενώ ετοιμάζεται να τον κατακάψει με τον “δαυλόν” (δεύτερη συνημμένη φωτογραφία)… Σε βοήθειά της, μολοσσός ακινητοποιεί τον Τιτάνα δαγκώνοντάς τον στον αριστερό μηρό (τρίτη συνημμένη φωτογραφία).

Ο “Μπέγκιος”. Βαρύς καθαρόαιμος ελληνικός μολοσσός και γενάρχης του κυνοτροφείου της Θουρίας, έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο σε όλους τους πανελλήνιους διαγωνισμούς που έλαβε μέρος

Σκηνή Τιτανομαχίας στον Βωμό του Διός της Περγάμου

Λεπτομέρεια από την προηγούμενη φωτογραφία

Από τις σημαντικότερες ενέργειες που γίνονται για την διάσωση του Ελληνικού Ποιμενικού θεωρούνται : το πρόγραμμα του “Ομίλου Φίλων Ελληνικού Ποιμενικού” και το πρόγραμμα της Οργάνωσης “ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ”.


• Ο “Όμιλος Φίλων Ελληνικού Ποιμενικού” εκτρέφει δικά του ζώα. Το καλοκαίρι του 2002 οργάνωσε στην Καλλιπεύκη του Κάτω Ολύμπου μια άψογη παρουσίαση 76 Ελληνικών Ποιμενικών, δικής του εκτροφής.


• Η οργάνωση “ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ” ξεκίνησε το 1998 πιλοτικό πρόγραμμα δημιουργίας εκτροφείου Ελληνικών Ποιμενικών και ελεγχόμενης αναπαραγωγής καθαρόαιμων γεννητόρων. Τα κουτάβια εκπαιδεύονται ως σκύλοι φύλαξης κοπαδιών και στην συνέχεια παραχωρείται η χρήση τους σε κτηνοτρόφους. Οι φύλακες κρατάνε μακρυά άγρια ζώα όπως οι λύκοι και οι αρκούδες (όπου αυτά επιβιώνουν) αποτρέποντας ταυτόχρονα την εξόντωση αυτών των ειδών…

Άγρυπνοι φρουροί της στάνης οι σύγχρονοι Ελληνικοί Ποιμενικοί, δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους αρχαίους προγόνους τους

Ο Πύρρος, ένας Ελληνικός Ποιμενικός σε ιδιωτικό άσυλο αδέσποτων ζώων πέριξ των Αθηνών. Δυστυχώς, αυτοί που τον περιμάζεψαν από τους δρόμους φρόντισαν και για την στείρωσή του

Συνεχιζεται.....

Διαβάστε περισσότερα

Αρχαίες ελληνικές φυλές κυνών (επιβίωσις).

Όπως γράφει ο αείμνηστος αρχαιολόγος Σπύρος Μαρινάτος : “Όλοι οι πολιτισμένοι λαοί της αρχαιότητος είχον καλλιεργήσει κύνας. Οι Αιγύπτιοι συχνά μας τους παρουσιάζουν εις τα μνημεία των, εκ της κοιλάδος δε του Νείλου φαίνεται ότι κατάγονται ορισμένα είδη ευρωπαϊκών κυνών”. Συγγενείς του κυνός στην μεγάλη οικογένεια των κυνιδών είναι οι αλεπούδες, οι λύκοι και τα τσακάλια…

Από την ελληνική μυθολογία βλέπουμε ότι πολλά τέρατα είχαν την μορφή σκύλου : η Σκύλλα και η Χάρυβδις, ο Κέρβερος κ.ά. Αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι την παλαιότατη εκείνη εποχή ο σκύλος, όντας άγριο και μη εξημερωμένο ζώο, συμπεριφέρονταν ανταγωνιστικά απέναντι στον άνθρωπο…

Με την πάροδο του χρόνου ο σκύλος εξημερώθηκε και απέκτησε ένα διαφορετικό πρόσωπο, αυτό του πιστού φύλακα, συντρόφου και φίλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Άργος, ο πιστός τετράποδος φίλος του Οδυσσέως, ο οποίος περιμένει να δει το αφεντικό του πριν ξεψυχήσει, όπως μας διασώζει ο Όμηρος στην Οδύσσεια.

Τα σκυλιά την αρχαία εποχή είχαν τις ίδιες ασχολίες που έχουν και σήμερα, με μόνη διαφορά ότι γενικά δεν είχε ακόμη καθοριστεί με σαφήνεια ο προορισμός της κάθε γενεάς. Ο σκύλος και τότε, όπως και σήμερα, χρησίμευε για τσοπανόσκυλο (ποιμενικός κύων), φύλακας (πυλωρός, πυλαυρός, θυρωρός, οικουρός ή δέσμιος κύων όταν ο φύλακας σκύλος ήταν δεμένος), κυνηγόσκυλο (θηρατικός, θηρευτικός, αγρευτικός κύων) δίπλα στον Έλληνα κυνηγό… Αλλά και η ίδια η λέξις προέρχεται από την παρουσία του : Κυναγός > Κυνηγός = ο άγων τον κύνα (…αλλά και – σε μερικές περιπτώσεις – ο αγόμενος από τον κύνα..!).

Αμφικέφαλο ειδώλιο τετράποδου ζώου από το Αρτεσιανό Καρδίτσας (Μαγουλίτσα I). Σχηματοποιημένο, με τριγωνικά κεφάλια που καταλήγουν σε οξύ ρύγχος, έχει κυλινδρικό λαιμό και αυτιά κοντά και όρθια. Χρονολογείται στην Ανώτερη Νεολιθική (περ. 6.500 - 5.800 π.Χ.)

Χάραγμα σκιαγραφίας σκύλου. Λεπτομέρεια μεγάλου πήλινου πιθαριού που βρέθηκε σε θάλαμο οικίας της Πρωτοελλαδικής Εποχής του Ασκηταριού Ραφήνας (3η χιλιετία π.Χ.). Εντύπωση προκαλεί ο νατουραλισμός του σχεδίου (Αθήναι, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)

Μινωϊκή σφραγίδα με παράσταση σκύλου φύλακα, που φέρει περιλαίμιο. Κνωσσός, Γύρω στα 1.400 π.Χ. (Φωτογραφία του Α. Έβανς, από σχέδιο)

Υπήρχαν επίσης οι πολεμισταί κύνες, οι άθλοι των οποίων αναφέρονται σε περιγραφές μαχών όπως του Μαραθώνα, της Μαντινείας κ.α. Ο ζωγράφος Μίκων, τίμησε τον κύνα που συνόδευε τον Αθηναίο κύριό του στην μάχη του Μαραθώνα, απεικονίζοντάς τον μεταξύ των καλύτερων Ελλήνων πολεμιστών… (Αιλιανός ΖΙ 7.38).

Υπήρχαν ακόμη οι μαχηταί κύνες, οι οποίοι πάλευαν με τα θηρία στον στίβο, παρέχοντας θέαμα, ιδιαίτερα στους Ρωμαίους. Υπήρχαν, τέλος, μικρόσωμα σκυλιά, όπως αυτά της Μελίτης (Μάλτας) που συνόδευαν τις πλούσιες κυρίες τους στον περίπατο, στο φαγητό ακόμη και στον ύπνο τους. Συνήθεια που μεταδόθηκε από τους Έλληνες και στους Ρωμαίους. Οι τιμές της αγοράς σκύλων στην Αρχαία Ελλάδα διαμορφώνονταν ανάλογα. Ο Αλκιβιάδης είχε αγοράσει τον περίφημο σκύλο του, που του είχε μάλιστα ακρωτηριάσει την ουρά, στην τιμή των “ἑβδομήκοντα μνῶν”, ποσό σημαντικό για την εποχή εκείνη (Πλούταρχος “Αλκιβιάδης” 9.1). “Ἔχων δὲ κύνα πάγκαλον ἐωνημένον ἑπτακισχιλίων δραχμῶν ἀπέκοψεν αὐτοῦ τὴν οὐράν” διαβάζουμε στα Αποφθέγματα (186 D) για το ίδιο γεγονός… 70 μνες αντιστοιχούσαν στο ποσό των 7.000 δραχμών, την στιγμή που ένα τάλαντο είχε αξία 6.000 δραχμών (60 μνων).

Ο Αλέξανδρος Γ’ ο Μέγιστος των Ελλήνων, τον περίφημο ινδικό του κύνα Περίττα, που «η γενιά του κρατούσε από λιοντάρι», και στην μνήμη του οποίου είχε ιδρύσει μεγαλοπρεπή πόλη, τον είχε αγοράσει 100 μνες. Έναν άλλο κύνα θηλυκό παιονικής καταγωγής, με το όνομα Τρίακος, είχε δωρίσει στον Αλέξανδρο ο σατράπης της Παιονίας. 65 φυλές αναφέρεται πως υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα… Πληροφορίες μας παρέχουν : ο Ξενοφών στα “Κυνηγετικά”, ο Ηρόδοτος στις περιηγήσεις του και ο Αριστοτέλης στο “Περί Ζώων Ιστορίαι”.

Βικτωριανή παράστασις του “κυνός του Μαραθώνος”

Όσο δε για τα μικρά σκυλάκια, μετά από τον απογαλακτισμό τους, ονομάζονται κουτάβια, δηλ. παιχνιδιάρικα (από το αρχαίο ελληνικό παιχνίδι του κότταβου)..!

Συνεχιζεται.....

Διαβάστε περισσότερα

Μέγεθος: Μικρό
Υψος: 23-25 εκ.
Βάρος: 6 κ.
Διάρκεια Ζωής: 13-15 χρόνια


Περιγραφή: Είναι ιδανική συντροφιά για ένα άτομο ή για κάποιο ζευγάρι χωρίς παιδιά. Προσαρμόζεται εύκολα στην πόλη ή το διαμέρισμα. Είναι καλός φύλακας, αλλά το ακατάπαυστο γαύγισμα θα πρέπει να ελεγχθεί σε μικρή ηλικία. Είναι ζώα που θέλουν να γίνεται συνέχεια το δικό τους. Δεν ξεκινάνε τους καβγάδες αλλά τους αρέσει να τους τελειώνουνε.


Εμφάνιση: Έχει πιο πλατύ κεφάλι από τα περισσότερα terriers, μικρή, σκούρα μουσούδα και μυώδες σώμα που του επιτρέπει να βαδίζει με άνεση επάνω σε βραχώδη εδάφη. Το τρίχωμα είναι αδιάβροχο και διπλό, σκληρό έξω, απαλό και μαλλιαρό εσωτερικά. Το χρώμα του είναι κρεμ, σταρένιο, κόκκινο, γκρι ή σταχτί.

Καλλωπισμός & Ασκηση: Χρειάζονται βούρτσισμα και χτένισμα τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα, καθώς και κούρεμα στις άκρες τρεις με τέσσερις φορές το χρόνο. Απαιτούν επίσης τουλάχιστον δύο καλές βόλτες καθημερινά.


Ιστορικό: Το Cairn terrier χρονολογείται από το 16ο αιώνα στο νησί Skye της Σκωτίας. Το όνομά του προέρχεται από τη λέξη της τοπικής διαλέκτου που αναφερόταν στις φωλιές των αλεπούδων (cairns).


Προειδοποιήσεις: Προβλήματα υγείας: αιματολογικές νόσοι και διάφορες αλλεργίες.

zoofilia.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μέγεθος: Μικρό Ύψος: 23-30 εκ. Βάρος: 5 κ. Διάρκεια Ζωής: 13-14 χρόνια

Περιγραφή: Είναι πανομοιότυπο με το Norfolk terrier με εξαίρεση τα όρθια αυτιά του. Είναι ατρόμητα, πιστά και τρυφερά σκυλιά, που θα γίνουν αξιόπιστοι φύλακες και σύντροφοι και θα ζήσουν αρμονικά με τα υπόλοιπα κατοικίδια. Το περιβάλλον που τους ταιριάζει καλύτερα βρίσκεται στα προάστια ή την εξοχή. Αγαπούν τα παιδιά και το παιχνίδι. Είναι πολύ ζωηρά και από ένστικτο θα ορμήσουν να κυνηγήσουν τα μικρότερα ζώα, γι αυτό θα πρέπει στον περίπατο να έχουν το λουρί τους.

Εμφάνιση: Έχει συμπαγή κορμό και κοντά πόδια. Το εξωτερικό του τρίχωμα είναι σκληρό, αδρό και ίσιο, ενώ το εσωτερικό αρκετά πιο κοντό. Ο συνδυασμός των δύο το καθιστά αδιαπέραστο σχεδόν στα πάντα. Έχει τους ίδιους χρωματισμούς με το Norfolk.

Καλλωπισμός & Άσκηση: Χρειάζεται βούρτσισμα και χτένισμα κάνα-δυο φορές την εβδομάδα και κόψιμο στις άκρες δύο φορές το χρόνο. Είναι απαραίτητες οι μακρινές βόλτες και το τρέξιμο. Μην τα περιορίζετε στην αυλή ή τον κήπο αν δε θέλετε να σας τα κατασκάψουν.

Ιστορικό: Τα Norfolk και τα Norwich μοιράζονται τους ίδιους προγόνους. Προέρχονται από Irish, Border και Cairn terriers που διασταυρώθηκαν στην Αγγλία το 19ο αιώνα. Οι δύο φυλές άρχισαν να διαχωρίζονται τη δεκαετία του 30. η διάκριση επισημοποιήθηκε το 1964 στην Αγγλία και το 1979 στις ΗΠΑ.

 Προειδοποιήσεις: Προβλήματα υγείας: θερινό έκζεμα.

zoofilia.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μέγεθος: Μεσαίο
Υψος : 38-43 εκ.
Βάρος : 12-15 κ.
Διάρκεια Ζωής : 10-14 χρόνια

Περιγραφή : Τα English cocker spaniels είναι χαρούμενα, παιχνιδιάρικα και ευγενικά. Αγαπούν τόσο τα μέλη της οικογένειάς τους όσο και τους αγνώστους, είναι καλά με τα παιδιά και τους αρέσει να παίρνουν μέρος στις δραστηριότητες της οικογένειας. Είναι φιλικά με τα άλλα σκυλιά, αν και υπάρχει η περίπτωση τα αρσενικά να είναι επιθετικά με τα άλλα αρσενικά. Καλά είναι και με τις γάτες και τα άλλα μικρά ζώα εφόσον συνηθίσουν στην παρουσία τους από νωρίς. Θα γαβγίσουν να ειδοποιήσουν για την άφιξη ενός επισκέπτη, δεν είναι όμως κυριαρχικά με την περιοχή τους. Είναι εύκολα στην εκπαίδευση.

Εμφάνιση : Το μεταξένιο τρίχωμα είναι αρκετά μακρύ, ίσιο ή κυματιστό στο σώμα, φουντωτό στα αυτιά, το στήθος, την κοιλιά και τα πόδια. Το χρώμα του είναι είτε λευκό με μαύρα, σκούρα καστανά, μπλε ή κόκκινα μπαλώματα, βούλες, ή στίγματα, είτε μαύρο, καστανοκόκκινο, ή κόκκινο, με κανελί σημάδια ή ενιαίο. Τα αυτιά του είναι μακριά, μεταξένια και κρεμαστά. Το μουσούδι είναι μακρύτερο, και μάλλον κομψότερο από του αμερικάνικου cocker. 

Καλλωπισμός & Ασκηση: Το English cocker θα πρέπει να χτενίζεται και να βουρτσίζεται δύο με τρεις φορές την εβδομάδα και να κουρεύεται κάθε τρεις μήνες. Το εσωτερικό των αυτιών του χρειάζεται εβδομαδιαίο καθαρισμό, ενώ οι άκρες τους που λερώνονται από το μπωλ του φαγητού καλό θα ήταν να σκουπίζονται καθημερινά με ένα υγρό πανάκι.

Ιστορικό : Η αγγλική εκδοχή του cocker spaniel είναι γνωστή από τον 19ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε στο κυνήγι της μπεκάτσας στα πυκνά δάση της Αγγλίας.

Προειδοποιήσεις : Σχετικά με τη φυλή προβλήματα υγείας εντοπίζονται στα μάτια, τα αυτιά και τα γεννητικά όργανα.

zoofilia.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ύψος: αρσενικά 62 cm, θηλυκά 58 cm
Βάρος: αρσενικά 25-30 kg, θηλυκά 20-25 kg
Προέλευση: Βέλγιο, 19ος αι.
 

Αρχικός προορισμός: φύλαξη προβάτων, φάρμας

Ένας δρομέας στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. 

Τα Γκρένενταλ είναι μία από τις δημοφιλέστερες φυλές στη χώρα μας. Γνωστά στην Ελλάδα ως «Βελγικά Λυκόσκυλα», προσελκύουν βλέμματα θαυμασμού με το παράστημά τους, την αβίαστη κίνηση, τη μεγάλη ευκινησία και τις ικανότητες φύλαξης.

Οι επιδόσεις τους είναι πραγματικά εντυπωσιακές, σε εργασία και άθληση, αρκεί να έχουν την υποστήριξη, καθοδήγηση, εκπαίδευση και εκτόνωση, που χρειάζονται καθημερινά.

Ο βελγικός ποιμενικός Γκρένενταλ είναι ο πιο δημοφιλής και γνωστός στη χώρα μας από τους τέσσερις διακριτούς τύπους της φυλής του βελγικού ποιμενικού, σύμφωνα με την κατάταξη της FCI (Διεθνής Κυνολογική Ομοσπονδία) και μοιράζονται ένα κοινό πρότυπο. Οι άλλοι, λιγότερο γνωστοί τύποι, Τερβίρεν (Tervueren), Μαλινουά (Malinois) και Λακενουά (Laekenois) διαφοροποιούνται σε υφή τριχώματος και χρώμα. Στην Αμερική ο κάθε τύπος αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητη φυλή και διατηρεί ξεχωριστό πρότυπο, με τα Λακενουά να μην έχουν, προς το παρόν, δικαίωμα εγγραφής στα μητρώα του Αμερικάνικου Κυνολογικού Ομίλου.

Μέσα από την ιστορία τους τα Γκρένενταλ, γνωστά στη χώρα μας ως «Βελγικά Λυκόσκυλα», κέρδισαν τη φήμη τους από την προσφορά τους προς τον άνθρωπο και μέχρι σήμερα συνεχίζουν να γοητεύουν τις καρδιές μας με το κομψό τους παράστημα και την ισορροπημένη κίνηση. Τα ταλέντα τους στην υπακοή, στην ιχνηλασία, στο schutzhund, στη φύλαξη κοπαδιών και ακόμα στην έλξη, κρατούν ικανοποιημένους ακόμα και τους πιο απαιτητικούς εργοδότες. Οι ικανότητές τους στο επάγγελμα του αστυνομικού, του διασώστη, του οδηγού τυφλών, του θεραπευτή, έχουν αποδειχτεί πολύτιμες για την κοινωνία. Ανεξάρτητα με την ανεκτίμητη προσφορά τους προς την ανθρωπότητα, η μεγαλύτερή τους αξία βρίσκεται στις καρδιές των αφεντικών τους, για τους οποίους αποτελούν ευγενικούς και απόλυτα αφοσιωμένους συντρόφους, πρόθυμους να δώσουν τα πάντα σε αυτούς που αγαπούν.

Ιστορία στην υπηρεσία της ανθρωπότητας
 
Στο Βέλγιο στα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχε μεγάλος αριθμός ποιμενικών σκύλων με πολύ μεγάλη διακύμανση τύπου και τριχωμάτων. Με κίνητρα καθαρά γνωστικά σχηματίστηκε μια ομάδα από ενθουσιώδεις κυνόφιλους, που θα ασχολούνταν με την επιλεκτική εκτροφή και τον καθορισμό προτύπων υπό την καθοδήγηση του κτηνίατρου, A. Reul, της Κτηνιατρικής Σχολής του Cureghem, ο οποίος δικαιολογημένα θεωρείται ο θεμελιωτής της φυλής.

Η φυλή επισήμως ξεκίνησε τη δεκαετία του 1890. Το 1891 ιδρύθηκε στις Βρυξέλες ο Όμιλος Βελγικού Ποιμενικού και την ίδια χρονιά οργανώθηκε στο Cureghem μια συνάντηση 117 σκύλων, προκειμένου να επιλεγούν τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα. Τα επόμενα χρόνια ξεκίνησε ένα πρόγραμμα επιλεκτικής εκτροφής, κρατώντας τις γραμμές εκτροφής αρκετά κλειστές με περιορισμένο αριθμό επιβητόρων. Το πρώτο λεπτομερές πρότυπο του βελγικού ποιμενικού συντάχθηκε μόλις το 1892. Σύμφωνα με αυτό υπήρχε μόνο μία φυλή με τρεις διαφορετικούς τύπους τριχώματος. Επειδή οι σκύλοι αυτοί ανήκαν μόνο σε απλούς ανθρώπους, η φυλή δεν είχε την ίδια αίγλη με άλλες, που ανήκαν σε ευγενείς και βασιλείς. Οι λάτρεις των Βελγικών Ποιμενικών συνέχιζαν να εργάζονται με μεγάλη αποφασιστικότητα προς την ομοιομορφία της φυλής και την εξάλειψη των σφαλμάτων και το 1910 ο τύπος και ο χαρακτήρας είχαν πλέον εδραιωθεί.

Μετά την αναγνώριση της φυλής το ενδιαφέρον άρχισε να αναπτύσσεται με ταχύτητα και να γίνεται φανερό πως, ενώ ονομάζονταν ποιμενικοί, τα Γκρένενταλ ήταν πολυτάλαντα ζώα και χάρη στην οξυδέρκεια και τη δυνατότητα εκπαίδευσής τους μπορούσαν να εκτελούν μια ποικιλία καθηκόντων. Η γαλλική αστυνομία τα χρησιμοποιούσε από τις αρχές του 20ου αιώνα, όπως και η νεοϋρκέζικη, που το 1908 εισήγαγε 4 σκύλους από το Βέλγιο, για να εργαστούν δίπλα σε ένα Γκρένενταλ αμερικανικής εκτροφής.

Την ίδια περίοδο τα Γκρένενταλ χρησιμοποιούνταν από τους Βέλγους τελωνειακούς για συνοριακές περιπολίες και εγκωμιάζονταν για την ικανότητά τους να ανακαλύπτουν τους λαθρέμπορους. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιούνταν ως τσοπανόσκυλα, σκύλοι φύλαξης αλλά και συντροφιάς και συμμετείχαν, με μεγάλες διακρίσεις, στους διεθνείς αγώνες εργασίας.

Κατά τη διάρκεια του Α΄  παγκοσμίου πολέμου διακρίθηκαν στο πεδίο μάχης ως αγγελιοφόροι, τραυματιοφορείς και ακόμα ως ελκυστείς μυδραλιοβόλων. Η διακεκριμένη συμμετοχή τους στον πόλεμο απογείωσε τη φήμη τους ακόμα και στην Αμερική, μέχρι την περίοδο της μεγάλης οικονομικής ύφεσης της δεκαετίας του ‘30, οπότε και η δημοτικότητά τους έπεσε.  Ο Β΄  παγκόσμιος πόλεμος βρήκε τα Γκρένενταλ για μία ακόμη φορά στην υπηρεσία του στρατού, να χρησιμεύουν για τη φύλαξη στρατιωτικών εγκαταστάσεων.

Εμφάνιση
 
Ο Βελγικός Ποιμενικός Γκρένενταλ μοιράζεται, σύμφωνα με τη FCI (Παγκόσμια Κυνολογική Ομοσπονδία), το ίδιο πρότυπο με τους άλλους τρεις τύπους Βελγικού Ποιμενικού και συνεπώς έχει τον ίδιο σωματότυπο, μέγεθος και συμπεριφορά. Η διαφοροποίηση, σύμφωνα πάντα με την FCI, γίνεται στο χρώμα και στον τύπο τριχώματος: τα Laekenois είναι σκληρότριχα και ανοιχτόχρωμα, τα Malinois κοντότριχα και τα Tervueren  μακρύτριχα, με κοινό τύπο τρίχας, που στη βάση της είναι ανοιχτόχρωμη, ενώ στην άκρη γίνεται μαύρη. Τα Groenendael, ο πιο αναγνωρίσιμος και δημοφιλής τύπος στη χώρα μας, έχουν ομοιόμορφο μαύρο χρώμα και μακρύ πυκνό τρίχωμα. Λίγο άσπρο στο στήθος και στα δάχτυλα είναι αποδεκτό.

Η φυλή των Βέλγικων Ποιμενικών είναι μεσαίου-μεγάλου μεγέθους, με ισορροπημένη κατασκευή, συνοχή και αρμονικές διαστάσεις, που συνδυάζει την κομψότητα και τη δύναμη. Δεν υπάρχουν επιμέρους σημεία, που να ξεχωρίζουν στην υπερβολή τους. Το σώμα είναι κομψό και  καλοσχηματισμένο.  Το κεφάλι στέκεται ψηλά, τα αυτιά έχουν σχήμα μυτερό τριγωνικό, η μουσούδα είναι λεπτή, χωρίς χαλαρά χείλη και το στόμα μεγάλο και χαρακτηριστικό. Η παρουσία πυκνού εσωτερικού μανδύα τριχώματος, που προστατεύει από το κρύο, γίνεται αντιληπτή από την αφράτη όψη του, ενώ ο εξωτερικός μανδύας προστατεύει από τη βροχή.

Το Γκένενταλ έχει ζωντάνια, εγρήγορση και αυτοπεποίθηση. Η στάση του δεν υποδηλώνει φόβο ή επιθετικότητα και η έκφραση του προσώπου του δείχνει πάντα προσήλωση με έξυπνα σπινθηροβόλα μάτια.

Πρόκειται πάντα για μία φυλή δρομέων: το σχήμα των μυών και των κοκάλων προϊδεάζει για μεγάλη ευκινησία, δυναμικό άλμα και μια εκκίνηση σπάνιων επιδόσεων για εξημερωμένους σκύλους. 

Συμπεριφορά
 
Είναι ένας σκύλος παρατηρητικός, τολμηρός και δραστήριος, γεμάτος ενέργεια και πάντα σε εγρήγορση, έτοιμος να βουτήξει στη δράση. Μαζί με το έμφυτο ταλέντο να φυλάει κοπάδια εμφανίζει εξαιρετικές ικανότητες φύλαξης χώρου. Χωρίς δισταγμό αποτελεί τον πεισματάρη και ενθουσιώδη προστάτη του αφεντικού του. Συνδυάζει όλες τις ποιότητες, που είναι αναγκαίες για έναν τσοπάνο, φύλακα, σκύλο άμυνας και βοήθειας. Ακόμα και όταν δε βρίσκεται σε εργασία, πρέπει να είναι πάντα σε κίνηση, προσεκτικός και άγρυπνος. Στη σχέση του με τους ανθρώπους είναι παρατηρητικός και επιφυλακτικός με τους άγνωστους, χωρίς να παρουσιάζει έκδηλη ανησυχία. Με αυτούς, που γνωρίζει καλά, είναι ιδιαίτερα τρυφερός και φιλικός, δείχνει ενθουσιασμό για το ενδιαφέρον τους και είναι κτητικός και προστατευτικός.

Ικανότητες

Τα Βελγικά Λυκόσκυλα λατρεύουν κάθε μορφής πρόκληση. Ενεργητικά, έξυπνα, ευκίνητα και ασυγκράτητα πιστά, τα σκυλιά αυτά, που αρχικά χρησίμευαν για προστασία, διέπρεψαν ως μυστικοί αγγελιοφόροι κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και ως στρατιωτικοί φύλακες κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Στην εποχή μας εργάζονται ως διασώστες, οδηγοί τυφλών, αστυνομικοί, σκύλοι θεραπείας και διαπρέπουν σε σειρά σκυλίσιων αθλημάτων από υπακοή έως ιχνηλασία.

Υγεία

Οι εκτροφείς και οι ιδιοκτήτες Βελγικών Ποιμενικών παρακινούνται να ελέγχουν τους σκύλους τους για δυσπλασία των ισχύων, προβλήματα ώμων, όρασης και θυρεοειδή.

Κάνει για μένα;
 
• Εξαιρετικά πιστοί προς την οικογένεια, οι βελγικοί Γκρένενταλ μπορούν να τα πάνε θαυμάσια με παιδιά, όμως είναι συνήθως επιφυλακτικοί με τους ξένους και τους άλλους σκύλους. Ας μην ξεχνάμε πως ο αρχικός τους σκοπός ήταν η φύλαξη της φάρμας. Ο ρόλος τους ήταν να απαλλάσσουν το χώρο από παρείσακτους ή τουλάχιστον να ειδοποιούν για την άφιξη των ξένων.

• Παρά το δυνατό ένστικτο φύλαξης που βρίσκεται βαθειά ριζωμένο στην προσωπικότητά του, το Γκρένενταλ μπορεί να αποτελέσει εξαιρετικό κατοικίδιο για τον κατάλληλο ιδιοκτήτη. Η φυλή ταιριάζει καλύτερα με άτομα, που ζητούν ένα σύντροφο ιδιαίτερα δραστήριο, ευφυή, πρόθυμο να ευχαριστεί, αλλά ταυτόχρονα αποφασιστικό και… κάπως πεισματάρη.

• Αν δεν υπάρχει δυνατότητα έντονης άσκησης και εκτόνωσης, αν ο φράχτης του σπιτιού σας είναι χαμηλός, καλύτερα να αποφύγετε τη συγκεκριμένη φυλή. Οι περισσότεροι Γκρένενταλ που καταλήγουν σε φιλοζωικά σωματεία ή καταφύγια, συνήθως έρχονται από άτομα, που δεν μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν στην ένταση της προσωπικότητάς τους. 

Σκύλοι ιδιαίτερα τρυφεροί, αποζητούν τα χάδια και την προσοχή. Θα έρθουν να σταθούν μπροστά σας και θα σας κοιτάξουν επίμονα στα μάτια, περιμένοντας το επόμενο παράγγελμα.  Η προσωπικότητά τους θα ταιριάξει καλύτερα με ένα έμπειρο αφεντικό, που μπορεί να κρατά το σκύλο του συνεχώς απασχολημένο με υπαίθριες εργασίες ή παιχνίδι. Μετά την ολοκλήρωση των καθημερινών καθηκόντων το πολύπλευρο ταλέντο τους για προστασία και η στοργικότητά τους θα ανταμείψουν τέτοια αφεντικά με περίφημη συντροφιά.

 Βελγικός Γκρένενταλ σε λίγα λόγια

Μέγεθος:
Μεσαίο προς μεγάλο με μέσο ύψος 60 cm και βάρος 25 kg

Τρίχωμα:
Πλούσιο, διπλό με πυκνό χνουδωτό υπόστρωμα και μακρύ εξωτερικό μανδύα.

Χρώμα:
Μαύρο. Μικρά λευκά στίγματα στο στέρνο, στο σαγόνι και στα δάχτυλα είναι αποδεκτά.

Άσκηση:
Μεγάλη ανάγκη για εκτόνωση, δράση, κίνηση. Καθημερινή εντατική άσκηση είναι απαραίτητη.

Εκπαίδευση:
Μεγάλες δυνατότητες στην εκπαίδευση εργασίας, δίψα για προστασία και ανάληψη καθηκόντων. Έντονη προσωπικότητα.

Με τα παιδιά;
Τα πάει καλά με τα παιδιά της οικογένειας. Με παιδιά εκτός σπιτιού είναι συγκρατημένος.

Με άλλα κατοικίδια;
Αν κοινωνικοποιηθεί σωστά από νωρίς, θα τα πάει καλά. Καλύτερα να αποφεύγεται η συμβίωση με σκύλους ιδίου φύλου.

Μου ταιριάζει;
Θα πρέπει να είστε αποφασισμένοι να διαθέσετε καθημερινά χρόνο στην εκπαίδευση και εκτόνωση του αφοσιωμένου αυτού συντρόφου και θα σας ανταμείψει με το παραπάνω.  Θα μένει μέσα μαζί σας, θα πηγαίνετε μεγάλες βόλτες καθημερινά και ένας κήπος με ασφαλή ψηλή περίφραξη είναι επίσης ευπρόσδεκτος για ασφαλές παιχνίδι και άσκηση.

interpet.gr

Διαβάστε περισσότερα